De mensen die mij goed kennen kunnen mij waarschijnlijk uittekenen in kleurrijke kleding, het liefste met bloemetjes. Onbewust kies ik toch altijd voor de printjes waar een bloemetje op zit. Een van de leukste bloemetjes vind ik dan ook het madeliefje oftewel daisy flower.
Wanneer dit fijne bloemetje ergens onderdeel van is, ergens op staat, of begint te groeien in de lente wordt ik blij. Want dat dit mijn lievelings is, is wel duidelijk. En niet alleen die van mij.
Zondag
Op een zonnige zondag liep ik net als vele anderen in Harderwijk naar de waterkant. Flesje drinken, zonnebril en een boek in mijn tas. Om het daar gewoon in te laten zitten. Geen letter gelezen. Turen over het water, de eendenfamilie met baby eendjes volgen, dagdromen en mensen kijken.
Zo ook naar een klein blond meisje dat met al haar enthousiasme bloemetjes aan het zoeken was in het grasveld naast me. De vlechtjes in haar haren dansend heen er weer. Van de gevonden bloemetjes zingend een ketting maakte en de rest uitdeelde.
Met een grote glimlach kwam ze voorzichtig naar mij toegelopen. Wijzend naar de bloemetjes op mijn bloesje, uiteraard, en een klein bosje bloemen in haar andere hand in de lucht. Snel gaf ze mij het kleine bosje bloemetjes, bestaande uit drie madeliefjes, en draaide zich direct weer om.
Terwijl ze terug rende met de dansende vlechtjes in de wind riep ze blij naar haar moeder: ‘Mama, deze bloemetjes vind ik écht de mooiste, de áaaaallermooiste.’ En ja, daar ben ik het mee eens. Ook mijn lievelings.
